เมื่อความรักมันร้าย

posted on 25 Aug 2014 17:14 by kosweetie in Girls-Zone directory Fiction

ฉันเคยมานั่งคิดเล่นถึงความแปลกประหลาดทางอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ที่มีต่อเพศตรงข้ามว่ามันช่างลึกลักซับซ้อนเสียนี่กระไร

ถ้าอิงตามที่เรียนมาตอนสมัยมัธยมซึ่งก็นานมาแล้ว นานจนจำไม่ได้ว่ารายละเอียดเป็นอย่างไร สรุปเพียงคร่าวได้แค่ว่า อารมณ์ที่ว่าทั้งหมดทั้งมวลนั้นตัวแปรสำคัญคือฮอร์โมนในร่างกายมนุษย์ ซึ่งฉันจะไม่เขียนอะไรอิงหลักการณ์ทางวิทยาศาสตร์หรือทฤษฏีใดๆ ทั้งสิ้น ขอสารภาพและบอกตรงๆว่า ไม่มีความรู้ด้านนั้นและไม่ได้ให้ความสนใจมากจนอยากจะศึกษาถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของอามรมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับมนุษย์เรา

ฉันขอมองผิวๆ มองตัวอารมณ์ที่มันเกิดขึ้นมา และเกิดขึ้นกับตัวฉันเอง

ฉันเองไม่รู้ว่าเด็กสมัยนี้เริ่มมี Puppy Love หรือความรักแบบลูกหมาตอนไหน แต่สำหรับฉัน พอลองไปเทียบกับเพื่อนคนอื่นๆแล้ว ฉันว่ามันเกิดขึ้นกับฉันเร็วมากพอสมควร ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

โอเค...ชีวิตจริงไม่ใช่หนังรัก หรือละครน้ำเน่าที่พอนึกย้อนกลับไปแล้วจะยิ้ม โลกสวย สดใส มีเพลง When I fall in love ครอประกอบภาพเคลื่อนไหวที่ฉายภาพในอดีตวนไปมา สำหรับบางคนอาจจะเถียงแล้วบอกว่า “ถึงชีวิตหนูจะไม่ใช่ละครน้ำเน่าแต่ Puppy Love หนูสวยงามและสดใสค่ะ” ก็โอเค ไม่ว่ากัน ประสบการณ์ชีวิตคนเราไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

แต่ถามจริงๆนะ...ว่าจะมีสักกี่คนที่ Puppy Love จะเบิกบานสดใส บานฉ่ำขนาดนั้น..เพราะสุดท้ายแล้ว Puppy Love ก็มักจะมีจุดจบเหมือนๆกัน นั่นก็คือต่างคนต่างแยกย้ายกันไปตามเส้นทางก็ตัวเอง เหลือไว้เพียวภาพความทรงจำ

Puppy Love ฉันเริ่มจากความเป็นเพื่อน จนกลายเป็นความรู้สึกดีๆ แค่รู้สึกว่า การได้คุย ได้เล่น ได้อยู่ใกล้ๆ กับคนคนนี้มันก็สุขมากๆแล้ว ฉันเคยสับสนว่า Puppy Love คือความรัก แต่พอโตขึ้นมาจึงรู้ว่า Puppy Love แม้จะมีคำว่า Love อยู่ แต่ไม่ได้หมายความว่ามันคือความรัก...

ตอนนี้พอมองย้อนกลับไปยังอดีตในครั้งนั้น ฉันไม่ได้อมยิ้ม ไม่ได้รู้สึกเศร้า ไม่ได้รู้สึกเสียดาย แต่รู้สึกขอบคุณช่วงเวลาสั้นๆที่ดี น่าจดจำ และก็แอบสงสัยนิดๆว่า ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่ส่วนไหนของโลกน้า....

หลังจาก Puppy love ผ่านไป ความรู้สึกต่อเพศตรงข้ามเริ่มมีมากขึ้น มันมีความรู้สึกดึงดูด ราวกับว่า ข้างๆผู้หญิงต้องมีผู้ชาย

ฉันสารภาพว่าฉัน(เคย)เป็นผู้หญิงที่โหยหาความรักและเพ้อฝันถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ต้องเพอร์เฟค แต่พร้อมจะเดินเคียงข้างจะไปตลอดได้ แต่....

ผู้ชายหลายคนในชีวิตเป็นเพียงเหมือนลมที่แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป บางคนคบไปคบมาก็คิดว่าเราคงไปด้วยกันได้ยาว แต่สุดท้ายก็ไม่รอด บางคนก็มาผิดที่ผิดเวลา ที่คิดว่าอาจจะใช่กลับกลายเป็นไม่ใช่

หลังจากผ่านความรักมาหลายครั้ง ผ่านความเจ็บปวดมาหลายรอบ....ก็เริ่มเบื่อ เบื่อจนคิดว่า อยู่คนเดียวก็ได้ สบายดี....

และเพราะว่าเบื่อในการเริ่มต้นใหม่นี่แหละ เลยทำให้ฉันมานั่งคิดถึงความแปลกประหลาดทางอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ที่มีต่อเพศตรงข้าม

ถึงจะบอกว่าเบื่อ...แต่ลึกๆก็แอบโหยหา โหยหา แต่ก็ไม่อยากเริ่มต้นใหม่

หนังรัก ละครฉากหวานๆ ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอินไปกับมันได้อีกต่อไป...ฉันมองว่าคู่รักทุกคู่ที่หวานกันหยดย้อยเป็นเพียงแค่คู่รักข้าวใหม่ปลามันเท่านั้นแหละ เดี๋ยวพอเวลาผ่านไป ทุกอย่างมันก็จะจืดจางลงไปตามกาลเวลา...

การที่ฉันมองความรักแบบร้ายๆในวันนี้ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่เป็นเพราะตัวฉันเลือดที่จะมองมันแบบนี้เอง

ผู้หญิงหลายๆคนเชื่ออยู่เต็มหัวใจว่าสักวันหนึงจะมีผู้ชายคนหนึงที่เป็นของพวกเธอจริงๆ

แต่สำหรับฉันในวันนี้....ฉันไม่เหลือความเชื่อเหล่านั้นอีกต่อไป

ฉันยืนอยู่ตรงนี้ท่ามกลางผู้คนนับร้อยนับพันคน ยืดหลังตรง เชิ่ดหน้า และเดินตรงไปข้างหน้าเพียงผู้เดียว

นี่คือทางที่ฉันเลือก....

ฉันรักตัวฉัน และไม่อยากให้ตัวเองถูกทำร้ายไปมากกว่านี้ ฉันว่าฉันเองก็ไม่ผิดที่เลือกที่จะปกป้องตัวและหัวใจตัวเอง

ถ้ามีใครมาถามฉันว่า ฉันแน่ใจแล้วหรอกับการปิดตายหัวใจตัวเอง และอยู่เป็นโสดแบบนี้

ฉันก็พร้อมจะตอบอย่างหนักแน่นว่า ไม่มีครั้งไหนที่ฉันมั่นใจเท่าครั้งนี้อีกแล้ว